Assalammualaikum.
Apa khabar semua? Sihat? Aku sihat alhamdulilah masih vogue gituu. Awet muda katakan. So kali ni entry yang agak entahlah. Aku tak dapat specifickan perasaan yang aku rasa time menaip entry ni selain daripada mata yang agak berkaca-kaca ni. Aku rasa hormon aku ni tak stabil. Keja nak cepat touching je. Sensitive sungguh. Tapi satu je perasaan yang dapat aku simpulkan dari semua perasaan yang bercampur aduk dalam diri aku ini. Rindu. Ni bukan rindu kat gelpren boipren. Kau ingat aku macam kau takda keja membuang masa rindu rindu orang yang tak tentu lagi jadi bini/laki kau. So rindu aku ni rindu terhadap arwah datuk aku. Rindu orang tua hensem tu. He meant the world to me sebab aku membesar dengan nenek and datuk aku. Aku stay dengan diorang dari umur aku 4 tahun lagi. Baru reti nak bercakap dua tiga patah perkataan. And datuk aku laa yang bertanggungjawab sebagai orang yang mengajar aku sembahyang, mengaji, main guli, panjat pokok. Senang cerita, banyak benda yang dia ajar aku.
Aku ingat lagi. Aku ingat masa aku tengah pukul kucing sebab kucing tu tercakar tangan aku yang mulus tu time aku dukung dia. Aku campak kucing tu ke bawah then pukul badan dia. Mengiau je kucing tu. Datuk aku pun datang angkat kucing tu pastu tanya kenapa aku pukul kucing tu. Aku cakap dia cakar aku. Then aku kena ceramah dekat setengah jam dengan dia pasal kucing. Dia cakap kucing ni nabi suka, tak boleh pukul kucing sebab kucing pun taw sakit jugak. Lepas dah habis ceramah dia, dia ajak aku lepak dekat pondok yang dia selalu main dam tu. Start dari haritu, binatang yang aku akan avoid untuk memukul ialah kucing. Aku ni bukannya pencinta haiwan sangat. Apa datuk aku cakap, aku buat. Mana datuk aku pegi, aku pegi. Orang masjid kenal aku sebab aku selalu ikut datuk aku ke masjid la. Bukannya sembahyang sangat pun. Main kapal kertas dalam kolah masjid nuhh haa. Hahahaha. Comel je aku time kecik.
Aku pernah kena kejar dengan anjing. Time ni anjing tu tuan dia lepas. Aku dengan kawan kawan aku tak perasan. Kami tengah main tuju kasut or tuju selipar. Tengah seronok main tu, dengar bunyi salakan anjing. Dari jauh nampak anjing tu gigih berlari ke arah kami. Semua bertempiaran lari. Berpecah. Yang rumah dekat dekat boleh laa terus terjun masuk dalam rumah kunci pintu. Yang aku ni? Rumah nun jauh disana. Susah payah aku berlari laju nak mampos sampai terlepas jalan nak ke rumah aku. Buat u turn jalan jauh lepas tu panjat pokok mangga depan rumah. Mengigil atas pokok haa. Nasib baik datuk aku ada kat rumah. Dia laa yang menjadi penyelamat aku haritu. Dia yang halau anjing tu. Malam tu, aku demam sebab terkejut kat anjing tu. Dia laa yang jaga aku. Nenek aku pun jaga aku jugak. Cuma aku lebih manja dengan datuk aku. Cucu kesayangan laa katakan.
Time tu, aku darjah tiga. Datuk aku masuk hospital sebab sakit dada. Aku takda kat rumah masatu sebab aku pegi pertandingan kawad kat Perak. Balik balik je, tengok datuk aku dah terlantar atas katil kat rumah. Kurus je dia time tu. Datuk aku pun ada penyakit lain. Dia makan guna tiub time tu. Satu hari, dada dia sakit sangat. Datuk aku kena masuk hospital lagi. Aku time tu tak tahu pape, so aku buat macam biasa jelaa. Ingatkan sakit biasa. Aku pegi melawat dia kat hospital setiap hari lepas balik sekolah. Pagi jumaat minggu tu, aku siap siap nak pegi sekolah macam biasa. Ibu aku cakap tak payah siap. Harini tak payah pergi sekolah. Aku pun seronok kemain laa. Melompat lompat. Lepastu aku tengok ibu aku, pakcik-pakcik aku, makcik-makcik aku semua siap siap nak keluar. Aku tanya la diorang nak pegi mana. Diorang cakap nak pegi hospital. Kejap je. Nanti diorang balik. Abah aku memang dah ada kat hospital dah. Dia tido sana teman datuk aku.
Aku pun cakap okay. Ibu aku suruh aku tengok-tengokkan adik adik aku. So aku pun duduklah kat rumah. Time tu yang ada kat rumah nenek aku je. Dalam pukul 8 pagi macam tu, hujan start turun. Lebat sangat. Aku dengar telefon rumah bunyi. Nenek aku yang angkat. Lepastu nenek aku letak and dia nangis. Aku tanyala kenapa. Dia cakap datuk aku dah takda. Time tu, aku tak tahu nak nangis ke tak. Tapi aku menangis jugak. Aku peluk adik aku kuat kuat. Lepastu nangis. Adik aku pun menangis jugak. Lepastu, rumah aku makin ramai orang datang. Jenazah datuk aku pun sampai dari hospital. Dah siap dikapankan. Muka arwah tenang je. Even time tu aku kecik lagi, aku tengok muka dia macam senyum je. Aku cakap kat ibu aku yang datuk aku nampak macam seronok je. Ibu aku pun angguk jela. Lepas zohor, jenazah dikebumikan. Tahun ni dah 9 tahun arwah pergi tinggalkan aku.
Kadang-kadang aku marah laa jugak. Marah sebab ada segelintir kawan-kawan aku yang still ada datuk tapi buat macam datuk diorang tak wujud. Maybe diorang tak banyak kenangan dengan datuk diorang tapi at least kau happykanlah datuk kau tu. Tak rugi wei. Serious tak rugi. Aku sedih tengok orang tua naik bas. Tunggu bas tepi jalan. Pegi market sorang-sorang. Jalan sorang-sorang. Aku terfikir. Mana anak diorang semua? Mana cucu diorang? Kenapa biar mak bapak diorang macam ni? Kalaulah waktu aku dengan datuk aku panjang macam kawan kawan aku, mesti aku jaga datuk aku elok elok. Sebab datuk aku role model aku. Dia banyak ajar benda bermanfaat dekat aku. Sebab dia aku pandai main dam. Sebab dia aku pandai mengaji. Sebab dia aku minat wrestling. Hahaha. Orang tua tu suka tengok wrestling. Aku selalu teman dia tengok. Sebab dia aku famous kat kampung. Semua sebab dia. Ayie harap tokwan bahagia kat sana. Nanti kita jumpa. In Shaa Allah.
-Al fatihah-
P/s: Nah Nurul Najiha binti Mohd Masseri. Hahahahhahaa. Dah hapdate hakak
No comments:
Post a Comment